Een verhaal dat begint in de Languedoc, waar mijn vader Edmond Goemans een periode tijdens Wereldoorlog II verbleef na vlucht voor het Duitse geweld dat onze regio teisderde. Hij woonde daar op een wijnkasteel, Paulignan genaamd, te Trausse. Hier leerde hij, hoe men op een nu authentieke wijze wijn maakte. Wat wil zeggen vooral hand- en voetarbeid. Hij leerde bij de thuiskomst een meisje kennen, Jeanne Huysecom, ze woonde te Leuven in de Wijnpersstraat, onderaan deze heuvel stond een pershuis waar tot in de Middeleeuwen wijn werd verbouwd.

Ze trouwden en kregen vier kinderen: Edouard, André, Hortense en Emma. Na lange verhalen tijdens winteravonden en zomervakanties werd ons de wijncultuur op een ludieke manier bijgebracht.

In de zomer van '69 ontmoette ik mijn vrouw Francine Vandenberghen. Haar achternaam is een typisch Leuvense naam, deze wordt reeds vermeld in Middeleeuwse geschriften van de stad. (bergen, heuvels rond Leuven)

We zochten en vonden onze stek op de mooiste heuvel van het Hageland, namelijk de Uilenberg te Sint-Pieters-Rode met zijn adembenemend panorama. Toen dachten we alleen aan ons huisje dat we er zelf bouwden. Bart ('73) en Geert ('83) werden geboren tijdens de heropleving van de Hagelandse wijnteelt. Het werden kloeke zonen en wij begonnen ons te interesseren in het degusteren van wijn.

Het zoeken naar de wijncultuur van Sint-Pieters-Rode bracht ons via geschriften van onze gemeente naar ons gehucht Uilenberg. Daar werd tot de late Middeleeuwen wijn verbouwd. Zie bijvoorbeeld straatnaam Peerse (=wijnpers). Het duurde dan ook niet lang of de idee groeide om zelf een wijngaard aan te leggen. Kleinzoon Dries was een grote stimulans om hiermee te starten na een eerste geslaagde poging eigen wijn te bereiden van enkele druivelaars in de tuin.

In het voorjaar van 2003 werd het plan uitgevoerd, een kleine wijngaard werd aangelegd (400 m²) met hulp van mijn vader en twee zonen.