Het aanplanten van wijnranken werd vóór de Romeinse tijd in de Balkan een gebruik met als doel een medicijn te maken. Dit gebruik werd door de Grieken ook toegepast, maar de Romeinen maakten er een echte wijncultuur van. Brood, wijn en spelen was toen dan ook de leuze. Wanneer hun cultuur tot bij ons doordrong werden wij in onze Lage Landen ook fervente wijnkenners.

In onze streek ontstonden wijngaarden rond 1200 v.C. en hadden hun ups en downs met de 16e eeuw als hoogtepunt. Onze gemeente Sint-Pieters-Rode had de naam het wijngebied te zijn van abdij Park Heverlee en Leuven. Daarom werd ons dorp ook naar grootste kerk van Leuven genoemd, nl. de Sint-Pieterskerk. In oude geschriften van het kadaster werd er wijn verbouwd op den Eeckt, huidige Langestraat. In het eerste boek op de gemeente daterend 1845 spreekt met echter van Uilenberg.

Omtrent de Hagelandse landwijn schreef Boonen in zijn geschiedenis van Leuven in 1593: "Den Lovenschen oft landtwijn is van sulchen natueren dat hij den menschen niet lichtelijk tot kijven oft vechten en verweckt; nochthans ist somwijlen wel bevonden, in hete somers ende als hij onder de hondsdagen rijpt, dat hij wel excellent ende fameus bevonden es geweest. Alsoo datmen van sulgen pot landtwijn meer soude verheugt geweest hebben dan van twee potten rhins oft franswijns." (Bron: Deel VI: De bezittingen van de Parkabdij te Rode, De geschiedenis van Sint-Pieter.)

Door vernielingen, oorlogsverwoestingen en opkomende bierproductie is er een volledige terugval. Ook het Bourgondische hof met in bijzonder keizer Karel begon de tot dan toe gegeerde Hagelandsche Landtwijn te negeren en verkoos terug de Franse en Rijnse wijnen. Tot overmaat van ramp werden tal van onze wijnboeren naar de Languedoc verdreven.

Vanaf de 19e eeuw is er terug een poging te Wezemaal waarvan heden de Stenen Muur een uniek overblijfsel is. Het bleek echter een mislukking door talrijke factoren als slechte weersomstandigheden, ziektes en te kleine financieën.

Begin jaren 1970 is de wijnbouw in het Hageland nieuw leven ingeblazen door enkele heemkundigen en wijnliefhebbers. Geduldig en volhardend werken maar, ook deskundige hulp van de provinciale tuinbouwschool en de universitaire landbouwfaculteit in Leuven maakten dat de kwantiteit en de kwaliteit toenamen met als eindresultaat het behalen van de Europese norm van kwaliteitswijn.